Cechy malarstwa średniowiecznego

| 10:24 Dodaj komentarz
Średniowiecze kojarzy się nam zazwyczaj z zacofaniem i brakiem innowacji. Jeśli chodzi o liczbę wynalazków oraz brak przyzwolenia na kreatywność to zarzut ten jest całkiem zasadny. Jest jednak także druga strona medalu. Malarstwo średniowieczne wprowadziło do tej dziedziny sztuki wiele nowości, jak choć malowanie temperami na drewnie, które stało się głównym „płótnem” ówczesnych malarzy. W późniejszym okresie do powszechnego użytku weszła tu także farba olejna. Jeśli zaś chodzi o zarzut braku inwencji twórczej i możliwości realizacji swoich pomysłów... jest w tym ziarnko prawdy. Malarstwo średniowieczne to w całości zbiór prac poświęconych tematyce religijnej.

Cechy malarstwa średniowiecznego”

Średniowiecze kojarzy się nam zazwyczaj z zacofaniem i brakiem innowacji. Jeśli chodzi o liczbę wynalazków oraz brak przyzwolenia na kreatywność to zarzut ten jest całkiem zasadny. Jest jednak także druga strona medalu. Malarstwo średniowieczne wprowadziło do tej dziedziny sztuki wiele nowości, jak choć malowanie temperami na drewnie, które stało się głównym „płótnem” ówczesnych malarzy. W późniejszym okresie do powszechnego użytku weszła tu także farba olejna. Jeśli zaś chodzi o zarzut braku inwencji twórczej i możliwości realizacji swoich pomysłów... jest w tym ziarnko prawdy. Malarstwo średniowieczne to w całości zbiór prac poświęconych tematyce religijnej.

Nic niestosownego

Średniowieczni chrześcijanie byli dość wstydliwym społeczeństwem, a sceny mitologiczne w stylu bachanaliów czy narodzin Afrodyty uważali za niedopuszczalne. Średniowiecze trwało bardzo długo, a w tym czasie malarze nie mogli choć trochę pokazać ciała świętych (no chyba, że byli oni ukrzyżowani). Dlatego też apostołowie, Maryja, Józef oraz inni uczestnicy historii zbawienia mieli zawsze na sobie stosowne szaty. Oczywiście istnieją plotki, że Giotto na specjale zlecenie bogatych mieszczan pozwalał sobie malować odważniejsze obrazy, jednak informacja ta nigdy nie została potwierdzona, ani udowodniona. Sztuka miała być hołdem dla Stwórcy i żaden szanujący się artysta nie odważył by się złamać tej zasady.

Maniera średniowieczna

Po pierwsze należy tu wymienić całkowitą ignorancję dla proporcji i naturalnego wyglądu ludzkiego ciała. Anatomia w średniowieczu była wciąż dziedziną nieznaną. Nic dziwnego, jeśli każdą próbę poznania budowy ludzkiego organizmu po jego śmierci określano jako nekromancje i praktyki związane z poleceniami najwyższego Zła. Ważność na obrazie budowano bardzo prosto – im postać większa tym bardziej warta uwagi. Innym zabiegiem podkreślającym szczególny charakter niektórych postaci było użycie złotej farby, kojarzącej się ze światłem oraz błogosławieństwem ze strony Boga. Pod sam koniec średniowiecza pojawił się tu także pejzaż, jednak właściwie rozwinął go dopiero renesans. Malarstwo tego okresu można poznać również po tym, iż całkowicie ignorowało ono perspektywę.

Święci i władcy

Dzieła sakralne epoki średniowiecza od czasu do czasu przeplatały się z obrazami ukazującymi możnowładców i ich majestat. To także czas, gdy do życia powoływano cechy rzemieślnicze, których częścią były także te skupiające w sobie najlepszych artystów. Jednym z popularniejszych był właśnie wyżej wspomniany Giotto – pochodzący z Włoch malarza oraz architekt. Inni znani malarze tamtego okresu to:
- Martini,
- Roger van der Weyden,
- Bosch.
Niestety popularność nazwisk średniowiecznych artystów nie jest dość duża, by mogła mierzyć się z tymi, których zrodziły późniejsze epoki w historii sztuki. Chwała dla boga była wtenczas najważniejsza, dlatego też wielu mistrzów pędzla nie podpisywało swoich dzieł (obrazów, fresków itp.).

Materiał przygotowany we współpracy z portal-malarski.pl

Nowszy post Starszy post Strona główna